Κατηγορία: News



On Saturday, February 10th, at 8pm, Anastasia Valsamaki presents "as she rests, the wrestler bleeds her promises," an exhibition curated by Ioanna Gerakidi. Hosted at opbo studio until March 1st, the show is a presentation of archives, sculptural gestures, films, and words, arising from or responding to the dance performance “W REST L ING”. The performance, conceived and choreographed by Anastasia Valsamaki, will be presented at 9 pm during the opening night.

“W REST L ING” utilises wrestling as a tool to see through the surface of a combat sport and to explore further the seemingly contradictory forces or expressions residing in our ways of acting, enacting, attacking and attracting defense or resistance. It instead aims to unleash the significance of the times, spaces and interactions occurring in-between those modes; to look with them as mechanisms that can feed or disrupt these active dynamics. Thinking through the semantics coming with the verticality of bodies or objects standing or moving, versus their horizontality when laying or standing still, Valsamaki’s work explores the meanings, understandings and interpretations of vitality and alertness, of passivity and inertia, of wrestling and resting.

How do we, human beings, prioritize production over ease or inactivity, idealise proceeding over pausing or staying awake over falling asleep, even when our bodies, minds or souls impose us otherwise? And how can such behaviors, decisions or (in)actions be thought of or be used as parables to think across sociopolitical, environmental, or financial modes, models and paradigms worshiping a nonstop extraction of energy and fuel and love and care, when there’s nothing left, when these graspable or ungraspable commodities, have already been squeezed out or appropriated? How can pauses, breaks and hiatuses allow us to organically touch robust personal transformations, grief over collective alternations, find other ways of striking back or requesting for?

These are some of the questions raised in a work that tries to twist the world, and against all odds, stroke instead of attack, play instead of ambush, dance instead of condemn. Both the choreographed gestures of the five bodies moving and resting in time and space and the traces their presence leaves behind when the performance is over, become a celestial, yet youthful, ecstatic and untamed ritual of sharing anger, sorrow, fear, but also desire, solidarity, kinship. By performing aspects of wrestlers’ fights, “as she rests, the wrestler bleeds her promises” invites us to an acceptance of our contradictions, a close listening of our breathing when in vigilance, an unconditional encounter with our chasms when in turmoil.


opbo studio, 86 Filonos Str., Piraeus, 18536
Exhibition opening: Saturday 10 February 2024, 20.00
Exhibition duration: February 10 – March 1, 2024
Visiting hours: Wednesday – Saturday, 12:00-18:00
Είσοδος Ελεύθερη

PATAGOS – Sofia Mavragani at opbo studio

PATAGOS - Sofia Mavragani at opbo studio

Ο “Πάταγος”, συνεχίζοντας τη διεθνή του περιοδεία και στο πλαίσιο των ειδικών εμφανίσεών του, θα “εκτεθεί” στο opbo studio, για μια μόνο βραδιά.
Η παράσταση χορού “Πάταγος” είναι μια θορυβώδης ιστορία χωρίς ήχο. Τα κείμενα που αφηγούνται, οι στίχοι που τραγουδούν και οι ρυθμοί που χορεύουν οι δύο ερμηνεύτριες δε θα ακουστούν ποτέ. Τα δυο σώματα φτιάχνουν μια άηχη παρτιτούρα η οποία “ακούγεται” με τα μάτια. Μια παράσταση στα όρια του χορού, του θεάτρου και της μουσικής, που θολώνει τα όρια ανάμεσα σε αυτά που ακούμε και αυτά που βλέπουμε. Ένας αθόρυβος πάταγος. Η χορογράφος Σοφία Μαυραγάνη μελετά, στα έργα της, τη μουσικότητα του σώματος και την υλικότητα της φωνής, δημιουργώντας παράδοξες εξισώσεις μεταξύ ήχου και κίνησης. Στον Πάταγο μηδενίζοντας κάθε ηχητικό ερέθισμα, αναδεικνύει, σε αποκλειστική πρωταγωνίστρια, την κίνηση. Στο opbo studio ο “Πάταγος” θα παρουσιαστεί σε μια εκδοχή ειδικά σχεδιασμένη για γκαλερί.

Photos by Margarita Nikitaki

Feed me. Cheat me. Eat me. | Janis Rafa

Feed me. Cheat me. Eat me.

opbo studio presents a solo exhibition by artist and filmmaker Janis Rafa.
Spoken language rarely features in her evocative films and video installations; she focuses instead on the silent presence of non-humans, allowing them to become the leading force within her poetic compositions. Her narratives emphasise animalistic instincts, untamed behaviours and inabilities to coexist, alongside human fears, expectations and failure.

Janis Rafa, Lacerate, 2020. Film still, single-channel video with sound, 16 min. Courtesy the artist; Fondazione In Between Art Film © Janis Rafa

Rafa’s visual language is filmic and seductive. Yet her work is disquieting: it prompts the viewer to consider pressing questions, such as how humans relate to one another and to the world around them. Her latest works – which premieres at Eye - focus on the tension between care for and exploitation of animals and landscapes, through human inventions and desires.

Janis Rafa, The Space Between Your Tongue and Teeth, 2023.

Rafa’s new work verges on playful eroticism and physical contact, through wordplay and the re-appropriation of utilitarian objects designed to restrain animals. The exhibition title – Janis Rafa – Feed me. Cheat me. Eat me. - encapsulates the underlying sense of melancholia and whimsicalness that is evident throughout her oeuvre.

Janis Rafa, Landscape Depressions, 2023. Film still, single-channel video with sound, 25 min. Courtesy the artist © Janis Rafa

Rafa’s subjects are positioned within unusual cinematographic compositions that blend the fictional with the mundane. In these timeless spaces, she highlights structures of power, domination and control. The locations she chooses lie on the urban fringes, post-industrial sites, abandoned buildings and decaying agricultural landscapes. Among the ruins of these worlds, she explores themes such as affection for the non-human body, interspecies relations and dealing with loss. Her work forms a wordless ode to stray and domesticated dogs, roadkill, hunted prey, animals in factory farming and other victims of late-capitalist society.

Janis Rafa, The Space Between Your Tongue and Teeth, 2023.

Mystery 110 Orfeas

Mystery 110 Orfeas

A work in the window of the old cinema Orfeas, next to the archaeological site of Ancient Eleusis.

A narrative through broken images about humanity’s transition from darkness to light. Human beings alone, facing the inevitability of death and the inescapability of life. Wandering, they struggle to free the soul from matter.

Former Orpheas Store – Entrance Showcase, Dimitros 4, Elefsina
Duration: December 15 - January 14
Opening hours: Wednesday - Sunday, 17:00 - 21:00
Closed: 24/12 & 31/12

Video Installation: Eva Stefani
Curation: George Bekirakis
Line Production: opbo Studio
Editing: Panagiotis Papafragkos

«stay with me, I’ll give you jewls», solo show by AnnaMaria Pinaka, curated by Ioanna Gerakidi

Το opbo studio παρουσιάζει την πρώτη ατομική έκθεση της ΆνναΜαρίας Πινακά στην Ελλάδα, stay with me, I’ll give you jewls

Το opbo studio παρουσιάζει την Παρασκευή 15 Σεπτεμβρίου στις 19:00 την πρώτη ατομική έκθεση της ΆνναΜαρίας Πινακά στην Ελλάδα με τίτλο «stay with me, I’ll give you jewls», σε επιμέλεια της Ιωάννας Γερακίδη. Μέσα από μία σειρά νέων ζωγραφικών έργων, γλυπτών και επιτελεστικών πράξεων, η έκθεση διερευνά ζητήματα σχετικά με την παιδικότητα και τη μητρότητα, το φύλο, τη θηλυκότητα και το τραύμα: Πώς μπορεί μια ταυτότητα να αλλάζει αδιαπραγμάτευτα, χωρίς δισταγμό, χωρίς μετάνοια, χωρίς να απολογείται; Πώς μπορεί να ενδυναμώνεται στην απραξία, αρνούμενη την επιτάχυνση της όποιας δράσης;

Το «stay with me, I’ll give you jewls» θα διαρκέσει έως τις 14 Οκτωβρίου. Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν μία σειρά από παράλληλες δράσεις, το πρόγραμμα των οποίων θα ανακοινωθεί σύντομα.

Επιμελητικό κείμενο της Ιωάννας Γερακίδη:

stay with me, I’ll give you jewlsδιερευνά εσωτερικές πολυπλοκότητες, απολαύσεις, ενοχές και επιθυμίες, που συχνά επιβάλλονται ή αντανακλώνται από τις κοινωνικές και πολιτικές κανονικότητες. Μέσα από μία νέα σειρά ζωγραφικών έργων που συνομιλούν στον χώρο με άλλες - ορατές και αόρατες - εικαστικές χειρονομίες, από έργα γλυπτικά έως επιτελεστικές πράξεις, η Πινακά επιδιώκει να μιλήσει για ζητήματα σχετικά με την παιδικότητα και τη μητρότητα, το φύλο και τη θηλυκότητα, το τραύμα και την αέναη προσπάθεια διαχείρισης και επανοικειοποίησής του.

Χρησιμοποιώντας κομμάτια ενδυμάτων και απλών υλικών, όπως τα παιδικά της σεντόνια, ρέλια από τούλι νυφικών και κοστουμιών μπαλέτου ή κομμάτια φελιζόλ, σμιλευμένα και ντυμένα με χνούδι και ψεύτικες γούνες, το έργο της Πινακά επιθυμεί να λειτουργήσει ως σχόλιο πάνω σε αυτό που πεισματικά παραμένει ασήμαντο και ελαφρύ, προσκολλημένο στην αθωότητά του ή στην απροθυμία του να προσποιηθεί μία μεγαλοπρέπεια, μία αξία που ποτέ δεν είχε. Πώς μπορούν το κοριτσίστικο, το θηλυκό ή το σαγηνευτικό να συνυπάρξουν με το ατίθασο ή το αγορίστικο; Πώς μπορεί μια ταυτότητα να αλλάζει διαρκώς, αδιαπραγμάτευτα, χωρίς δισταγμό, χωρίς μετάνοια, χωρίς να απολογείται; Πώς μπορεί να ενδυναμώνεται στην απραξία, αρνούμενη την επιτάχυνση της όποιας δράσης;

Τα έργα της Πινακά φέρουν συμβολισμούς συνδεδεμένους με χαρακτήρες ή πλάσματα άγνωστα. Από γοργόνες, πριγκίπισσες και μπαλαρίνες - σύμβολα δυτικών προτύπων ομορφιάς που τις δεκαετίες του ‘80 και του ‘90 εξιδανικεύτηκαν για αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά τους - έως γουρούνια και άλλα ζώα, που φέρουν το σημειολογικό φορτίο της βρωμιάς και της ακαθαρσίας. Αυτό το παιχνίδι ανάμεσα σε φαινομενικά αντίθετες δυνάμεις αντανακλάται και στις επιτελεστικές διαδικασίες που ακολούθησε η Πινακά κατά τη διάρκεια της παραγωγής των έργων, δημιουργώντας ένα ανοίκειο, άχρονο, στατικό αρχείο. Γραπωμένη από αυτήν την αβέβαιη, ανασταλτική κατάσταση, η επιτελεστικότητα του έργου της Πινακά επιδιώκει να νομιμοποιήσει την αμφισημία και μαζί την ευχαρίστηση που απελευθερώνει η αβεβαιότητα, όταν επιλέγεται, όταν δεν επιβάλλεται, όταν δεν καταλήγει σε νιχιλισμό.

Στην έκθεση της ΆνναΜαρίας Πινακά «stay with me, I’ll give you jewls» μυθικές δομές, αλλόκοτες θεότητες της ενοχής και της επιθυμίας γίνονται το μέσο για να διερευνήσουμε το queerness ως «το ζεστό φως ενός ορίζοντα γεμάτου δυνατότητες, ως μια δομημένη και εκπαιδευμένη μορφή επιθυμίας που μας επιτρέπει να βλέπουμε και να νιώθουμε πέρα ​​από τον βούρκο του παρόντος», χρησιμοποιώντας τα λόγια του José Esteban Muñoz.*

«Ζωγραφίζω σαν να είμαι 7, επειδή τότε μου είπαν ότι η ζωγραφική μου είναι άθλια».
— ΆνναΜαρία Πινακά

*Muñoz, José Esteban. “Introduction: Feeling Utopia.” Cruising Utopia: The Then and There of Queer Futurity, NYU Press, 2009, σσ. 1–18.

Άννα Μαρία Πινακά (b. 1983, Greece) lives and works between the Netherlands and Greece. Using video, drawing and performance, she looks at how (mundane) experiences of sexuality translate through the lens of auto-ethnography and masquerading while utilizing the low-tech, the unpolished and the excessively child-like. In her practice-based PhD, “Porno-graphing: ‘dirty’ sexual subjectivities and self-objectification in lens-based art (2017, Roehampton University),” she examined the methodological use of ‘dirty’ and non-sovereign sexual and artistic subjectivities in the production of images. Pinaka has exhibited, screened and performed her work at places such as the 6th Athens Biennale, Kunstraumllc, The Project Gallery, WETFILM and Mimosa House, amongst others, and she is supported by Mondriaan Fonds.

Πληροφορίες: opbo studio, Φίλωνος 86, Πειραιάς, 18536
Εγκαίνια έκθεσης: Παρασκευή 15 Σεπτεμβρίου, 19:00
Διάρκεια έκθεσης: 15 Σεπτεμβρίου - 14 Οκτωβρίου
Ωράριο λειτουργίας: Τετάρτη - Σάββατο, 12:00 - 20:00
Είσοδος Ελεύθερη

opbo studio presents «LANDS/SexLife»: solo show by Lito Kattou, curated by Ioanna Gerakidi

«LANDS/SexLife»: ατομική έκθεση της Λητώς Κάττου στο opbo studio, σε επιμέλεια της Ιωάννας Γερακίδη

UPDATE: Due to the heat wave, the visiting hours have changed. You can visit LANDS/SexLife Wednesday-Saturday between 4pm-8pm until the exhibition's closure, on July 27.

The independent art space opbo studio announces the opening of Lito Kattou’s solo exhibition titled “LANDS/SexLife”, curated by Ιωάννα Γερακίδη, on Friday, June 30th at 8 pm. In LANDS/SexLife, Kattou ponders and expands on the characteristics and symbolisms of the mantis as a species encountering life through survival, sex through shielding, resistance through cannibalism. Through a new body of work consisting of reliefs and other sculptural gestures, Kattou traces the circularity of time as an a-chronical structure, the fatality appended on the femme identity as a parable for protecting life and the landscape as a means for altering the dominant geopolitical narratives.

In LANDS/SexLife, the otherworldly, the uncanny, and the infinite are being mapped, inviting the audience to experience it as an act of seduction revealing other desires, sexes, successes, and safe spaces. In the exhibition opening, this parallel and unexplored universe will be activated through an ongoing performance that engages with Kattou’s reliefs, functioning as a mantra for the audience’s entry into the omniversal world.

Λητώ Κάττου (Nicosia, 1990) is a visual artist based in Athens. Her works negotiate understandings of materiality and subjectivity through a composition of practices, spanning from digital fabrication to thermochemical elaborations. Her practice raises questions around the relationship between humans, animals, the environment and technology, symbiosis and alterity.
Kattou is the recipient of the Ducato Prize 2019 and the New Positions Award for Art Cologne 2018 and she has been the invited artist at the Fonderia Battaglia, Fondation Thalie Brussels, Art Hub Copenhagen, PCAI Contemporary Art Initiative and 89 plus Google residencies. Recent solo shows have been presented at Fondazione Pomodoro, ICA Milano, TRANEN Copenhagen, Duarte Sequeira Gallery Braga, T293 Rome, Artothek Cologne, Benaki Museum Athens, Point Centre for Contemporary Art Nicosia. Among her activity she has participated in various group shows in museums, galleries and art spaces as at SAVVY Contemporary Berlin, the Onassis Foundation, in the Athens Biennale 7, the National Gallery Sofia, Culturgest Porto, Fidelidade Arte Lisbon, Ludwig Muzeum Budapest, Nottingham Contemporary, Kraupa- Tuskany Zeidler Berlin, Benaki Museum and Deste Foundation, Athens.

Performance contributors:
Clothes: 2WO+1NE=2
Make up / hair styling: Sofia Kossada
Performers: Eleni Alexopoulou, Anna Anoussaki, Leda Dalla, Stavros Kastrinakis, Konstantina Barkouli, Rafael Sidiropoulos, Georgina Choleva

opbo studio, Φίλωνος 86, Πειραιάς, 18536
Εγκαίνια έκθεσης: Παρασκευή 30 Ιουνίου 2023, 20.00-22.00
Διάρκεια έκθεσης: 30 Ιουνίου - 27 Ιουλίου 2023
Ωράριο λειτουργίας: Τετάρτη - Σάββατο, 12.00-20.00
Είσοδος ελεύθερη

LANDS/SexLife curatorial text:

υπάρχει ένα έντομο
που για να επιβιώσει
τρώει το ταίρι του μετά το σεξ

τα θηλυκά το κάνουν
για να προστατέψουν τα μωρά τους
ονομάζεται mantis religiosa

− από την ελληνική λέξη μανία –
άλλη μια ιστορία που φορτώνει
με υστερία
την πράξη οργής ενός θηλυκού

και η θρησκεία
ως επανάγνωση της θηλυκής ταυτότητας

το google λέει
πως οι μάντισσες ανήκουν στην ίδια κατηγορία με τις κατσαρίδες
ξέρεις τι γράφει η Audre Lorde για τις κατσαρίδες
«λέγε με την βαθύτερη ορμή σου για επιβίωση»*

Για την ατομική της έκθεση LANDS/SexLife και μέσα από ένα νέο σώμα έργων, η Λητώ Κάττου επεξεργάζεται και αναπτύσσει τα χαρακτηριστικά, τους συμβολισμούς των μαντισσών ως έντομο, ως είδος, που εξερευνά τη ζωή μέσω της επιβίωσης, το σεξ και την αντίσταση μέσω του κανιβαλισμού. Τα επιτοίχια ανάγλυφα (reliefs) χαράσσουν την κυκλικότητα του χρόνου ως μια αχρονική δομή, την άρρηκτη σύνδεση του μοιραίο με τη θηλυκή ταυτότητα ως παραβολή για την προστασία της ζωής, καθώς και τον τόπο ως μέσο να αλλάζει τις κυρίαρχες γεωπολιτικές αναγνώσεις· τα νέα αυτά έργα της Κάττου στοχεύουν στην εκφορά ή σύνταξη ανείπωτων και ανεξερεύνητων τεκμηρίων έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια χαρτογράφηση του υπερφυσικού, του ανοίκειου, του άπειρου.

Σε αυτή τη σειρά έργων, το relief – προερχόμενο από το λατινικό relevo, δηλαδή ανασηκώνω – λειτουργεί ως ένα επαναλαμβανόμενο, αλλά όχι πανομοιότυπο μοτίβο. Το οποίο αυτό, ιδωμένο σαν μάντρα, εντείνει τη δυνατότητά μας να υπάρξουμε σε έναν κόσμο αλλότητας. Και ακριβώς χάρη σε αυτή την ενεργοποίηση ενός παράλληλου σαγηνευτικού παρόντος, οδηγούμαστε στο άγνωστο που δεν έχει βιωθεί ξανά, ερωτικά ή αλλιώς. Σε μια πρόσφατη συνέντευξή της, η Tina Campt γράφει τι χρειάζεται για να «σκεφτούμε τα πράγματα ολιστικά, συναισθητικά»· μας προσκαλεί να αντιληφθούμε ηχητικά τις γλυπτικές χειρονομίες, οπτικά τα ηχητικά τοπία και να αγγίξουμε την μυρωδιά των σωμάτων στον χώρο. Η έκθεση LANDS/SexLife αποτελεί μια πρόσκληση για μια πολυεπίπεδη ενεργοποίηση και αλληλεπίδραση με τον κόσμο γύρω μας.

Τα έργα λειτουργούν ως διαμεσολαβητές των ψυχών των μαντισσών, οδηγώντας μας σε μια γραμμική αλλά ταυτόχρονα μυθική αφήγηση. Στην αφήγηση αυτή τα ανθρώπινα σώματα είναι παρόντα ακόμα και στην απουσία τους. Ληθαργικά, μαγεμένα από τα ξόρκια και τις ψιθυριστές φωνές των μαντισσών, απολαμβάνουν την αδράνεια. Η κανονικότητα των σωμάτων, των προγραμμάτων και των ζωών τους έχει απορρυθμιστεί. Οι μαγνητικές ιδιότητες μιας κάψουλας που παύει όλου του κόσμου τις επιταχύνσεις τούς έχει ωθήσει σε μια άλλου είδους αποξένωση που επιτρέπει την απόσυρση από τη βίαιη, συστημική πραγματικότητα. Οι επιτελεστικές χειρονομίες τους διαρκούν για μόνο λίγες ώρες, αλλά τα ίχνη της κακόφωνης μεταμόρφωσής τους θα παραμείνουν.

Η έκθεση LANDS/SexLife αποτελεί μια πρόσκληση που θέτει τα ερωτήματα: Τι χρειάζεται για να διαμορφωθεί εκ νέου η κοσμική τροχιά; Πώς μπορεί το απόκοσμο και το υπερφυσικό να υπάρξει όχι ως απειλητικό σχήμα αλλά ως πράξη ξεμυαλίσματος, αποκαλύπτοντας διαφορετικές επιθυμίες, επιτυχίες, έρωτες και ασφαλείς χώρους;

Ιωάννα Γερακίδη
*απόσπασμα από το κείμενο «Μα ακόμα δεν χόρτασαν;» της Ιωάννας Γερακίδη, που δημοσιεύτηκε το 2021 με αφορμή την έκθεση της Λητώς Κάττου Myriad worlds of Ours, T293 x Paganico Sabino

Το opbo studio συνεργάζεται με τη Δαγκάνα για μια διήμερη προβολή σύγχρονου Βραζιλιάνικου σινεμά.

Το opbo studio συνεργάζεται με τη Δαγκάνα για μια διήμερη προβολή σύγχρονου Βραζιλιάνικου σινεμά.

Η Δαγκάνα ξεκινά έναν καινούργιο κινηματογραφικό κύκλο, αυτή τη φορά στον Πειραιά, στον φιλόξενο χώρο του opbo studio με ένα διήμερο θερινών προβολών αφιερωμένο στον σύγχρονο βραζιλιάνικο κινηματογράφο εξερευνώντας τις κοινές ανθρωπολογικές αναφορές που ορίζουν την κοινωνική ταυτότητα του μέσου ανθρώπου σήμερα.

Στο πνεύμα αυτό, θα προβληθούν δύο ταινίες την Κυριακή 18/6 και τη Δευτέρα 19/6 στις 20:30.

Κυριακή 18/6: Marte Um - Gabriel Martins, 2022
Δευτέρα 19/6: Fogaréu - Flávia Neves, 2022


Λίγα λόγια για το κινηματογραφικό διήμερο στο opbo studio Το opbo studio

Τα τελευταία 20 χρόνια, ο βραζιλιάνικος κινηματογράφος ζει μια μεγάλη άνθηση, που όμοιά της είχε να εμφανιστεί από την περίοδο του θρυλικού Cinema Novo, όταν σκηνοθέτες όπως οι πρωτοπόροι Nelson Pereira dos Santos και Glauber Rocha συστήνονταν στην παγκόσμια κινηματογραφική κοινότητα με πρωτότυπες ταινίες έντονου κοινωνικο-πολιτικού περιεχομένου γεμάτες από καινοτομία στα κινηματογραφικά μέσα δημιουργώντας μια φρέσκια γραφή εδραιώνοντας τον βραζιλιάνικο κινηματογράφο στο παγκόσμιο στερέωμα.

Παγιδευμένος από αδιάκοπα κύματα πολιτικών και οικονομικών αλλαγών, ο βραζιλιάνικος κινηματογράφος δεν ήταν ποτέ σταθερός καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, μπαίνοντας συνεχώς σε καθοδικές σπείρες που θα σώζονταν την τελευταία στιγμή κάθε φορά. Η πιο πρόσφατη διάσωση φαίνεται να βάζει τον βραζιλιάνικο κινηματογράφο οριστικά στον δρόμο της διεθνούς αναγνώρισης.

Δικτατορία ή δημοκρατία, στρατιωτική χούντα ή κοινοβουλευτισμός, καμία από αυτές τις καταστάσεις δεν φαινόταν να επηρεάζει δραματικά τη νέα πραγματικότητα ότι ο βραζιλιάνικος κινηματογράφος εξελίσσεται παρά τις παλινδρομήσεις από το περιβάλλον του.

Η εγγενής αδυναμία του δημιουργικού του δυναμικού το τοποθετεί επίσης σε μια λεπτή θέση απέναντι στην εισβολή των βορειοαμερικανικών υπερπαραγωγών που πλημμυρίζουν τον κινηματογραφικό κόσμο με ένα υπερβολικά απλουστευμένο όραμα ύπαρξης. Αυτή η αδυναμία, ωστόσο, φαίνεται να έχει ξεθωριάσει εδώ και δεκαπέντε χρόνια, χάρη στην άφιξη στη διεθνή σκηνή οραματιστών Βραζιλιάνων κινηματογραφιστών που τολμούν να ξεδιπλώσουν τα προβλήματα της χώρας τους και παράγουν δυνατά και καλοφτιαγμένα έργα. Αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να πάρουν τα εύσημα για την επιβίωση του βραζιλιάνικου κινηματογράφου.

Η αλλαγή του αιώνα σηματοδότησε οριστικά την ανάσταση του βραζιλιάνικου κινηματογράφου με την "Πόλη του Θεού" (Cidade de Deus) των Fernando Meirelles και Katia Lung. Κυκλοφόρησε το 2002, αυτή η εξαιρετικά σκληρή αλλά όμορφα σκηνοθετημένη ταινία αποκαλύπτοντας στον κόσμο την άθλια πραγματικότητα των παιδικών συμμοριών στις φαβέλες του Ρίο τη δεκαετία του εβδομήντα. Άψογα κινηματογραφημένη, η ταινία προτάθηκε για όσκαρ. Μια δίκαιη εκδίκηση για μια κινηματογραφική κουλτούρα που πολύ συχνά ασφυκτιά από τον γίγαντα του Χόλιγουντ.

Αυτό το θέμα της καταγγελίας της υπερ-βίας στις φτωχογειτονιές των μεγαλουπόλεων της Βραζιλίας πρωτοσημειώνεται το 2007 από τον José Padilha με την ταινία "Elite Squad". Η βασική διαφορά ήταν ότι ο σκηνοθέτης εστίασε κυρίως στην προσπάθεια να περιγράψει τις σκληρές συνθήκες εργασίας της αστυνομίας, μεταξύ του επικείμενου κινδύνου των υπερβολικά οπλισμένων συμμοριών και της ενδημικής διαφθοράς σε όλες τις λειτουργίες της διοίκησης.

Τα στοιχεία και τα στατιστικά στοιχεία στο τέλος της χιλιετίας δείχνουν ξεκάθαρα μια βελτίωση στην παραγωγή ταινιών και την αποδοχή στις κινηματογραφικές αίθουσες. Σε δέκα χρόνια, ο αριθμός των θεατών τριπλασιάστηκε και άρχισαν να εμφανίζονται τακτικά νέοι σκηνοθέτες, όπως ο Daniel Filho του οποίου η ταινία, "Se Eu Fosse Você 2" το 2009, ήταν η μεγαλύτερη εθνική επιτυχία για βραζιλιάνικη ταινία με εκατομμύρια κομμένα εισιτήρια στο εσωτερικό της χώρας.

Πιο πρόσφατα, η ταινία "Aquarius" του Kleber Mendonça Filho προβλήθηκε όχι μόνο στις Κάννες, αλλά και στη χώρα καταγωγής του, όπου η θερμή υποδοχή έχει ξεπεράσει τα στενά κινηματογραφικά όρια. Η νέα γενιά των κινηματογραφικών δημιουργών στη Βραζιλία με όλα τα της τα "αστέρια", όπως ο Kleber Mendonça Filho, o Lírio Ferreira, o Gabriel Mascaro, η Maya Da-Rin και πολλοί άλλοι έχουν ξαναβάλει στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη τη Βραζιλία με πολύ πειστικό τρόπο.

Δραστήριος, αφοσιωμένος και απαιτητικός, ο βραζιλιάνικος κινηματογράφος εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από κοινωνιολογική κριτική μέσα από δυναμική καθοδήγηση στη σκηνοθεσία και την αφήγηση, πάντα με όμορφες φωτεινές στιγμές ακόμα κι αν το θέμα του προκαλεί. Παραμένει γοητευτικός και μυστηριώδης και δικαιούται με το σπαθί του μια νέα εξερεύνηση.

Janis Rafa Riddles for resilient tongues (1)

Το opbo studio παρουσιάζει το Riddles for resilient tongues, την πρώτη ατομική έκθεση της Janis Rafa στην Ελλάδα

Το opbo studio παρουσιάζει το Riddles for resilient tongues, την πρώτη ατομική έκθεση της Janis Rafa στην Ελλάδα

Janis Rafa Riddles for resilient tongues (1)

Janis Rafa, Lacerate, 2020. Στιγμιότυπο φιλμ, μονοκάναλο βίντεο με ήχο, 16’.
Παραχώρηση της καλλιτέχνιδας και του Fondazione In Between Art Film. © Janis Rafa

Το opbo studio παρουσιάζει το Σάββατο 13 Μαΐου την πρώτη ατομική έκθεση της Τζάνις Ραφαηλίδου (Janis Rafa) στην Ελλάδα σε επιμέλεια της Ιωάννας Γερακίδη. Υπό τον τίτλο Riddles for resilient tongues, η έκθεση περιλαμβάνει μια σειρά από νέες παραγωγές σχεδίων και γλυπτών της καλλιτέχνιδας, με κεντρικό άξονα τη διερεύνηση ζητημάτων εξουσίας, κυριαρχίας και υποταγής, αλλά και συναίνεσης και αυτοδιάθεσης, τόσο στις σχέσεις μεταξύ ανθρώπου και ζώων όσο και στις διαπροσωπικές δυναμικές. Στο πλαίσιό της προβάλλεται για πρώτη φορά στην Αθήνα το Lacerate (2020), η μικρού μήκους ταινία της Rafa που παρουσιάστηκε στην κεντρική έκθεση της Μπιενάλε της Βενετίας 2022. Η έκθεση θα διαρκέσει έως 17 Ιουνίου.

Με την έκθεση Riddles for resilient tongues της Τζάνις Ραφαηλίδου εγκαινιάζεται το opbo studio ως χώρος τέχνης με μία σειρά από ατομικές εκθέσεις καλλιτέχνιδων που εστιάζουν στις πολιτικές και ποιητικές ποιότητες της σαγήνης ως μέσο διερεύνησης ζητημάτων συλλογικής και ατομικής ταυτότητας. Οι εκθέσεις είναι υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια της Ιωάννας Γερακίδη.

Επιμελητικό κείμενο έκθεσης:

Riddles for resilient tongues

Τις προάλλες διάβασα ένα quote που μου άρεσε, ήταν του James Baldwin και έλεγε πως αυτό που χρειάζεται είναι να γράψεις μία πρόταση τόσο αιχμηρή που να φτάνει ως το κόκκαλο, παραφράζοντας τα λόγια του. Τι συμβαίνει όμως όταν οι λέξεις δεν μπορούν να είναι τόσο αιχμηρές, τόσο καθαρές; Όταν η ιστορία, το τραύμα και οι μηχανισμοί ελέγχου, ή όταν ακόμα και η επιθυμία, η αγάπη ή η τρυφερότητα, φέρουν ως έννοιες και ως πράξεις μια περιπλοκότητα που δεν επιτρέπει ένα και μόνο νόημα; Όταν, αντίθετα, διευρύνονται, ενσωματώνοντας νέες σημασίες, απαγορευμένες ως τώρα από την ήδη υπάρχουσα γλώσσα;

Στην ατομική έκθεση Riddles for resilient tongues της Janis Rafa, το στόμα χρησιμοποιείται ως μεταφορικός και κυριολεκτικός άξονας για τη διερεύνηση ζητημάτων εξουσίας, κυριαρχίας και υποταγής, καθώς και για την αδιαμφισβήτητη σημασία της συναίνεσης και της αυτοδιάθεσης. Μέσα από το film της Lacerate (2020) και μία νέα σειρά γλυπτικών και ζωγραφικών χειρονομιών, η Rafa σκιαγραφεί δομές εξουσιαστικές που έχουν επιβληθεί από τον άνθρωπο στα ζώα, προσδίδοντάς τους παράλληλα μία συμβολική διάσταση. Πώς τα εργαλεία χειραγώγησης και εγκλωβισμού μπορούν να ιδωθούν ως παραβολές για τον τρόπο που οι κυριαρχικές αυτές δομές διέπουν τις διαπροσωπικές σχέσεις και τους έμφυλους ρόλους;

Συριστικοί ψίθυροι λέξεων που ακόμα δεν έχουν ειπωθεί, γράμματα αγάπης και θυμού για βιωμένους θρήνους και απώλειες και στατικά νερά που αντανακλούν το βάρος της ύπαρξης ανθρώπινων και μη ανθρώπινων όντων, είναι μερικά από τα στοιχεία που συναντιούνται στην έκθεση, θέτοντας το ερώτημα: Ποια είναι η μορφή, η αίσθηση ενός κόσμου που μέσα του κατοικεί κάθε λογής οξύμωρο; Αυτές τις λεπτές ποιότητες διερευνά πολιτικά και ποιητικά η πρακτική της Janis Rafa χωρίς, ωστόσο, να αισθητικοποιεί τα αντικείμενα που έχουν χρησιμοποιηθεί ως μέσα ή εργαλεία ελέγχου. Αντιθέτως, μέσα από τις εικαστικές της χειρονομίες επισημαίνει και αντιτάσσεται στις εύθραυστες ή απότομες, προσωρινές ή διαρκείς, ασκήσεις εξουσίας, όταν στο πλαίσιά τους η συναίνεση δεν μπορεί να εκφραστεί και οι φωνές των όντων που τις βιώνουν δεν βρίσκουν χώρο να ακουστούν.

Μέσα από τις παραπάνω θέσεις, το Riddles for resilient tongues δημιουργεί μία χωρογραφία στην οποία καλούμαστε ως θεατές να απομάθουμε το εξουσιαστικό και κανονικοποιημένο βλέμμα, να βρούμε νέους τρόπους συνύπαρξης. Χωρίς να απορρίπτει τις ηδονικές ποιότητες των αντικειμένων αυτών ως εργαλειακό μέρος της αμοιβαίας, ερωτικής επιθυμίας, το Riddles for resilient tongues είναι μια πράξη πεισματικής αντίστασης σε μηχανισμούς καταπίεσης, μια πρόσκληση ενεργής παρατήρησης της αλλότητας μέσα μας, μία χειρονομία φροντίδας των πληγών μας.



— Ιωάννα Γερακίδη

Η Τζάνις Ραφαηλίδου (γεν. 1984, Ελλάδα) ζει και εργάζεται μεταξύ Άμστερνταμ και Αθήνας. Ήταν μέλος του residency Rijksakademie (Ολλανδία, 2013-2014) και fellow του Artworks (Ελλάδα, 2020). Η δουλειά της παρουσιάστηκε πέρυσι στην 59η Μπιενάλε της Βενετίας, The Milk of Dreams, σε επιμέλεια της Cecilia Alemani (2022). Η πρακτική της περιλαμβάνει φιλμ, βίντεο, γλυπτική και ζωγραφική, όπου το μη-ανθρώπινο, μη-λογοκεντρικό στοιχείο χρησιμοποιείται προκειμένου να αποκαλύψει πολιτικές και ηθικές διαστάσεις, ως ένα άλλο είδος αρχαιολογίας. Το έργο της έχει υποστηριχθεί από το ART for the World, το Fondazione In Between Art Film, το ART for the World, το Mondriaan Fund, το Netherland Film Fund και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου.

opbo studio, Φίλωνος 86, Πειραιάς, 18536
Εγκαίνια έκθεσης: 13 Μαΐου 2023, 19.00
Διάρκεια έκθεσης: 13 Μαΐου - 17 Ιουνίου 2023
Ώρες λειτουργίας: Τετ - Σαβ, 12.00 - 20.00
Είσοδος Ελεύθερη
opbostudio.com | Instagram | Facebook

Straw falling on concrete floors | Kostas Velonis

Στάχυα πέφτουν σε τσιμεντένια δάπεδα | Κώστας Βελώνης

Στάχυα πέφτουν σε τσιμεντένια δάπεδα

H in-situ γλυπτική εγκατάσταση «Στάχυα πέφτουν σε τσιμεντένια δάπεδα» του διακεκριμένου εικαστικού Κωστή Βελώνη παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της Ελευσίνας – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2023 σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Αισχύλεια 2022. Η εγκατάσταση φιλοξενήθηκε από τις 28 Αυγούστου έως τις 23 Οκτωβρίου 2022 στον προαύλιο χώρο πίσω από το ανοιχτό θέατρο του Παλαιού Ελαιουργείου.

Η εγκατάσταση αντλεί έμπνευση από τον μύθο της θεάς Δήμητρας, θεά της καλλιέργειας και της γονιμότητας, και της κόρης της, Περσεφόνης. Με μία αυστηρή γεωμετρική οριοθέτηση που λειτουργεί ως ένας μηχανισμός κυοφορίας αλλά και συγκομιδής, οι αγροτικές δραστηριότητες συνδέονται με την ερωτική πράξη. Ωστόσο, η ερωτική αφήγηση στη μνημειακή αυτή γλυπτική εγκατάσταση δεν υπογραμμίζεται μόνο με το τριγωνικό σχήμα της δομής της, αλλά εντοπίζεται και στη λειτουργικότητα της κατασκευής. Οι «μηροί της Δήμητρας» λειτουργούν ως ένα καταφύγιο εντόμων με ορόφους που αποτελούνται από διαφορετικά ανακυκλώσιμα υλικά και φυτά, τα οποία «αποπλανούν» όλα τα είδη των εντόμων, που συνδράμουν στη διαδικασία της επικονίασης.


Καλλιτέχνης: Κωστής Βελώνης
Διεύθυνση Επιμέλειας: Διεύθυνση Σύγχρονης Τέχνης – Ζωή Μουτσώκου
Συνεργάτις Επιμελήτρια: Ιωάννα Γερακίδη
Αρχιτεκτονική Επιμέλεια: Οι αρχιτέκτονες της Φάλαινας & Διογένης Βεριγάκης
Φωτογραφίες: Πάνος Κοκκινιάς
Επιστημονική και Υλική Υποστήριξη: Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Οργάνωση Παραγωγής: Αλέξανδρος Τηλιόπουλος
Συντονισμός Παραγωγής: Γιώργος Κατσώνης
Εκτέλεση Παραγωγής: opbo studio

Μια παραγωγή της Ελευσίνας – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2023

Περισσότερες πληροφορίες για το έργο στο 2023eleusis.eu.

opbo studio launches with an exhibitions program curated by Ioanna Gerakidi

Το opbo studio Εγκαινιάζεται Με Ενα Πρόγραμμα Εκθέσεων Υπό Την Καλλιτεχνική Επιμέλεια της Ιωάννας Γερακίδη

Το opbo studio εγκαινιάζεται με ένα πρόγραμμα εκθέσεων υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια της Ιωάννας Γερακίδη.

Το opbo studio* ανακοινώνει την επίσημη έναρξή του ως χώρος τέχνης με μία σειρά εκθέσεων υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια της Ιωάννας Γερακίδη. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μια σειρά από ατομικές εκθέσεις καλλιτέχνιδων που εστιάζει στις πολιτικές και ποιητικές ποιότητες της σαγήνης ως μέσο διερεύνησης ζητημάτων συλλογικής και ατομικής ταυτότητας. Οι ατομικές αυτές εκθέσεις αποζητούν να διαβαστούν ως ημερολόγια φόβων, θρήνων, εφιαλτών, αλλά και ως αρχεία χαράς και γέλιου και των εκφράσεων που εμφανίζονται όσο ακόμα γλύφουμε τις πληγές μας, όταν «χορεύουμε προς την έκσταση», όπως γράφει ο Τavia Nyong’o.

Το πρόγραμμα θα ανακοινωθεί σύντομα στα social media και στο opbostudio.com.

Επιμελητικό Σημείωμα:

μια σημείωση,
για το ξεμυάλισμα ή πώς κανείς να εκτρέπεται

η πράξη του να
σαγηνεύεις τον άλλον
να τον δελεάζεις στο λάθος
στο κακό
να τον οδηγείς μακριά

Οι παραπάνω λέξεις δεν είναι δικές μου. Τις βρήκα ψάχνοντας την ετυμολογία της λέξης ξεμυάλισμα. Δική μου, ωστόσο, είναι η αρχιτεκτονική τοποθέτηση αυτών των λέξεων στον χώρο, που σαν να «εκτρέπει» το βλέμμα, όπως ακριβώς και οι αντιφατικές ποιότητες αυτής της έννοιας. Το ξεμυάλισμα, η σαγήνη, το πλάνεμα είναι σύμπαντα. Είναι κόσμοι δελεαστικοί, απολαυστικοί, ζωντανοί, ενίοτε και σκοτεινοί, ντροπιαστικοί και μοναχικοί. Και ως τέτοιοι έχουν τη δύναμη να σε μεταμορφώσουν. Τι μπορεί να αποκαλύψει το ξεμυάλισμα, ως πράξη που έχει τη δύναμη να σε βγάλει από την κοινή λογική, τον λόγο και τη γραμμικότητά του; Γιατί έχει εγγραφεί και έχει ερμηνευτεί ως μια μορφή εξαπάτησης, δαιμονικής ή διαστροφικής πράξης, συνδεδεμένης συχνά με τη θηλυκή ταυτότητα;

Το ξεμυάλισμα δεν είναι συνώνυμο της απάτης ή της παραίσθησης. Αποτελεί μια περιπλάνηση στο άγνωστο, στο κρυφό, στο μυστικό ή στο μυστικιστικό ακριβώς επειδή εντοπίζεται στην απουσία της λογικής. Μέσα από μια σειρά ατομικών παρουσιάσεων, η καλλιτεχνική μου επιμέλεια επιχειρεί να μελετήσει τους τρόπους με τους οποίους η σαγήνη έχει καταγραφεί στο συλλογικό ασυνείδητο, έχει μυθοποιηθεί ή δαιμονοποιηθεί ως μια θέση παρέκκλισης. Οι ατομικές παρουσιάσεις των καλλιτέχνιδων που θα παρουσιαστούν τους επόμενους μήνες θέτουν τα ερωτήματα: πώς το ξεμυάλισμα μπορεί να ιδωθεί ως μία χειρονομία πεισματικής αντίστασης στην κανονικότητα; Πώς αυτές οι πράξεις απόκλισης, απελευθερωμένες πια από το σημειολογικό τους βάρος που τις θέλει υπαίτιες για το σφάλμα, μπορούν να αρθρώσουν και να επικυρώσουν ζητήματα αυτοδιάθεσης, συναίνεσης, αντίστασης λεκτικής ή σωματικής;

Οι ατομικές αυτές εκθέσεις αποζητούν να διαβαστούν ως ημερολόγια φόβων, θρήνων, εφιαλτών, αλλά και ως αρχεία χαράς και γέλιου και των εκφράσεων που εμφανίζονται όσο ακόμα γλύφουμε τις πληγές μας, όταν «χορεύουμε προς την έκσταση», όπως γράφει ο Τavia Nyong’o. Εξερευνώντας την πολυπλοκότητα λιβιδινικών σχημάτων, τους προβληματικούς μηχανισμούς συστημικού ελέγχου, τα πολλαπλά επίπεδα των διαπροσωπικών και κοινωνικοπολιτικών ιεραρχιών, οι καλλιτεχνικές αυτές παρουσιάσεις επιθυμούν να λειτουργήσουν ως προσκλήσεις ή παραινέσεις για να ακούσουμε προσεκτικά από που έχει αποσιωπηθεί ή απορριφθεί ως εύθραυστό ή εκκωφαντικό Άλλο.

- Ιωάννα Γερακίδη

Η Ιωάννα Γερακίδη εργάζεται ως writer, επιμελήτρια και εκπαιδευτικός με έδρα την Αθήνα. Τα ερευνητικά και συγγραφικά της ενδιαφέροντα περιστρέφονται γύρω από ημερολογιακά, αρχειακά και γλωσσικά, συχνά διαταραγμένα, σχήματα με σκοπό να εξερευνήσουν κοινωνικοπολιτικές και διαπροσωπικές δυναμικές. Έχει επιμεληθεί εκθέσεις και δημόσια προγράμματα για/σε χώρους τέχνης και φορείς όπως: η 2023Eleusis (GR), το Stedelijk Museum (NL), η Athens Biennale (GR), η State of Concept (GR), το Hot Wheels Athens (GR), το Haus N (GR) και το NiMAC (CY), ανάμεσα σε άλλα. Κείμενα και ποίηματά της έχουν παρουσιαστεί ή δημοσιευτεί σε διεθνείς πλατφόρμες τέχνης, online journals και άλλες δημοσιεύσεις. Έχει διδάξει και σχεδιάσει σεμινάρια για ακαδημίες και εκπαιδευτικά προγράμματα όπως η Rietveld Academie (NL), το Piet Zwart Institute (NL), το Design Academy Eindhoven (NL), η Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (GR), το πρόγραμμα Onassis Air Program (GR), το Artworks Fellowship Program του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (GR), κ.ά. Το 2021 βραβεύτηκε με το Stavros Niarchos Foundation Artworks Curatorial Fellowship. Άλλα προγράμματα καλλιτεχνικής φιλοξενίας στα οποία έχει συμμετέχει συμπεριλαμβάνουν: το Neon Curatorial Exchange (UK), το Rupert Residency (LT), και το Saha Curatorial Residency (TR).

Το opbo studio είναι ένας ανεξάρτητος χώρος τέχνης στον Πειραιά που ιδρύθηκε από τον παραγωγό και κινηματογραφιστή Αλέξανδρο Τηλιόπουλο. Με επίκεντρο τις εικαστικές τέχνες και τον κινηματογράφο, το opbo studio λειτουργεί ως εκθεσιακός χώρος σύγχρονης τέχνης και ως πλαίσιο για τη φιλοξενία ή την παραγωγή νέων έργων.